S. Michnik

Stefan Michnik (ur. 28 września 1929 w Drohobyczu) – polski prawnik i wojskowy w stopniu kapitana, sędzia wojskowy, adwokat.
Syn Heleny z d. Michnik. Jest bratem przyrodnim Adama Michnika.

W 1950 r. został płatnym, dobrowolnym agentem służby bezpieczeństwa o pseudonimie Kazimierczak. W 1953 r. z powodu przynależności do PZPR został skreślony z rejestru SB.[1] W 1951 r., po ukończeniu szkoły prawniczej Duracza, został asesorem w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie, w stopniu podporucznika w wieku 22 lat. W roku 1952 został porucznikiem i zaczął przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych członków żołnierzy podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.

Był też kierownikiem gabinetu katedry wojskowo-prawniczej w Wojskowej Akademii Politycznej kierownej przez Polana-Haraschina i instruktorem w Zarządzie Sądownictwa Wojskowego. W roku 1956 w wieku 27 lat awansował do stopnia kapitana, aby rok później dobrowolnie odejść z wojska. Przez kilka miesięcy w latach 1957-1958 adwokat w Warszawie. Następnie redaktor w Wydawnictwie MON.

Oskarżany o zbrodnie stalinowskie oficer Ludowego Wojska Polskiego, sędzia w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie w latach 1951-1956, gdzie był przewodniczącym składów sędziowskich orzekających często karę śmierci na żołnierzach podziemia antykomunistycznego, wywodzących się z dawnych oddziałów AK, BCh i NSZ.

Był sędzią między innymi w procesach:

* majora Zefiryna Machalli (wyrok śmierci, pośmiertnie rehabilitowany)
* pułkownika Maksymiliana Chojeckiego (niewykonany wyrok śmierci)
* majora Jerzego Lewandowskiego (niewykonany wyrok śmierci)
* pułkownika Stanisława Weckiego wykładowcy Akademii Sztabu Generalnego (13
lat więzienia, zmarł torturowany, pośmiertnie zrehabilitowany)
* majora Zenona Tarasiewicza
* pułkownika Romualda Sidorskiego redaktora naczelnego Przeglądu
Kwatermistrzowskiego (12 lat więzienia, zmarł wskutek złego stanu zdrowia,
pośmiertnie zrehabilitowany)
* podpułkownika Aleksandra Kowalskiego
* majora Karola Sęka, artylerzysty spod Radomia, przedwojennego oficera,
potem oficera Narodowych Sił Zbrojnych (wyrok śmierci, stracony w 1952 roku)

Wymieniony przez Komisję Mazura jako jeden z sędziów łamiących praworządność[2].
W 1969 r. po wydarzeniach marcowych wyjechał do Szwecji (odmówiono mu wizy USA),
gdzie mieszka do dziś jako emerytowany bibliotekarz w Uppsali. W latach 70. wspierał działaczy opozycji demokratycznej, współpracował z Radiem Wolna Europa i publikował w paryskiej „Kulturze” teksty na temat Czechosłowacji w roku 1968 (pod pseudonimem Karol Szwedowicz).

Adam Michnik w swoich wspomnieniach zawartych w książce „Między panem a plebanem”
tłumaczy działania swojego brata w latach 1951-1956 jego młodzieńczą naiwnością i twierdzi, że rola Stefana Michnika w aparacie stalinowskiego terroru została wyolbrzymiona ze względu na rolę, jaką w najnowszej historii Polski odegrał on sam.